Jan Iwaszko (ur. 3 stycznia 1921 w Pińsku, zm. 25 marca 2015 we Wrocławiu) – szeregowiec Wojska Polskiego, pułkownik inż. Ludowego Wojska Polskiego. Syn Stanisława Iwaszko, komisarza Policji Państwowej w Stanisławowie. Bratanek Ludwika Iwaszko, pułkownika Wojska Polskiego, zasłużonego dla Krakowa – jest tam ulica jego imienia.
Życie i działalność Po wybuchu II wojny światowej zgłosił się ochotniczo do wojska. Wcielony do 48 pułku piechoty Strzelców Kresowych. Walczył w rejonie Stanisławowa. Po kampanii wrześniowej zdemobilizowany. W czasie okupacji przebywał na tamtych terenach, z których w 1944 uciekł na Wołyń, przed napadami oddziałów Ukraińskiej Powstańczej Armii. Do wojska wcielony w 1944, po wyzwoleniu rejonów wschodnich. Został skierowany do Oficerskiej Szkoły Saperów w Przemyślu. Szkołę ukończył w 1945. Po otrzymaniu stopnia oficerskiego pozostał w Szkole. Całą służbę związał ze Szkołą. W latach 1945–1947 dowódca plutonu saperów, 1947–1953 wykładowca i starszy wykładowca zapór inżynieryjnych, 1953–1958 kierownik Cyklu Zapór, 1958–1959 słuchacz Wyższego Kursu Doskonalenia Oficerów Wojskowej Akademii Technicznej, 1959–1965 kierownik Cyklu Minerstwa, Zapór i Fortyfikacji, 1965–1972 zastępca komendanta Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Inżynieryjnych ds. liniowych.