Zbaraski – polski herb książęcy o niewiadomych barwach. Herb własny rodziny Zbaraskich.
Opis herbu Opis współczesny Opis z wykorzystaniem zasad blazonowania, zaproponowanych przez Alfreda Znamierowskiego:
Na tarczy czterodzielnej o polu niewiadomej barwy, w polach I i IV Pogoń litewska, w II i III półksiężyc na opak, z krzyżykiem kawalerskim zaćwieczonym na barku.
Nad tarczą mitra książęca.
Geneza Herb należy do książęcego rodu Zbaraskich, w opisanej formie pojawił się w Kronice polskiej autorstwa Marcina Bielskiego z 1597 roku. Mikołaj Rej natomiast w Źwierzyńcu przypisał Zbaraskim herb identyczny z herbem Korybut. Oprócz Kroniki polskiej Marcina Bielskiego, wszystkie późniejsze źródła, aż po współczesność, przypisują Zbaraskim herb Korybut. Jednak nowsze opracowania przypisują im herb własny.
Tytuł książęcy ma przynależeć do Zbaraskich na podstawie ich kniaziowskiego pochodzenia, będąc gałęzią rodu kniaziów Nieświckich, którzy przybrali nowe nazwisko od znajdującego się w ich posiadaniu Zbaraża na Wołyniu. Kniaź Wasil Nieświcki, żyjący w połowie XV wieku jest protoplast kniaziów Zbaraskich. Pochodzenie Nieświckich od Ruryka zostało potwierdzone badaniami genetycznymi, na co zwrócił uwagę Mariusz Kowalski w książce Księstwa Rzeczpospolitej (2013).