Został zatrudniony w Głównym Instytucie Lotnictwa w Warszawie jako pilot doświadczalny.
6 lipca 1953 roku zdobył trzeci diament za lot docelowy Poznań-Kielce na dystansie 320 kilometrów i jako 21. pilot szybowcowy na świecie (10. pilot w Polsce) zdobył Diamentową Odznakę Szybowcową. W tym samym roku otrzymał nominację na Mistrza Sportu w szybownictwie.
W pilotażu śmigłowcowym został wyszkolony w roku 1956 w Świdniku w grupie pierwszych dziesięciu pilotów śmigłowcowych w Polsce (instruktor pil. Tadeusz Papajski). W 1957 roku podjął się prowadzenia prób badawczych projektowanego śmigłowca JK-1 Trzmiel o nietypowym, odrzutowym napędzie łopat wirnika.
21 czerwca 1957 roku podczas badań na stanowisku naziemnym doszło do oderwania się jednego z wirujących razem z łopatami silników strumieniowych. Niezrównoważona siła odśrodkowa doprowadziła do całkowitego zniszczenia śmigłowca. Inż. Antoni Śmigiel zginął na miejscu, rannych było kilka osób, w tym obserwujący z bliska próbę mgr inż. Bronisław Żurakowski i mechanik Instytutu Lotnictwa Wacław Gipsiak.
Antoni Śmigiel został pochowany w Ostrowie Wielkopolskim przy ulicy Limanowskiego.