Politycy emigracyjni uważali, że zamach stanu z 1941 roku był rewolucją ludową, która przywróciła demokrację, ale dopóki konstytucja z 1931 roku formalnie obowiązywała, król Piotr miał bardzo szerokie uprawnienia wykonawcze.
Rząd na uchodźstwie thumb|left|Pierwszy premier Jugosławii na uchodźstwie Dušan Simović, król Piotr II i minister dworu Radoje Knežević 21 czerwca 1941 thumb|left|Gen. por. Bernard Montgomery, król Piotr II i premier Wielkiej Brytanii Winston Churchill w lipcu 1941 W czerwcu 1941 roku Piotr przybył do Londynu, gdzie dołączył do innych rządów na uchodźstwie z okupowanej przez Niemców Europy. Król i rząd próbowali bez powodzenia tworzyć jugosłowiańską armię na uchodźstwie walczącą u boku aliantów, na wzór Polskich Sił Zbrojnych czy jednostek czechosłowackich. Dlatego z wielkim entuzjazmem przyjęli informację o powstaniu ruchu czetnickiego w okupowanej ojczyźnie, który legitymizował ich władzę. W październiku 1941 roku Piotr i jego ministrowie nawiązali kontakt z przywódcą czetników Dražą Mihailoviciem za pośrednictwem brytyjskiej misji SOE. Rząd Jugosławii na uchodźstwie był targany wieloma sprzecznościami i trudnościami natury politycznej oraz narodowościowej;