thumb|Grób Wiktora Czarnockiego na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Wiktor Czarnocki (ur. 23 maja 1886 w majątku Nacz, zm. 25 października 1925 w Warszawie) – major Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, inżynier agronom.
Życiorys Urodził się 23 maja 1886 w majątku Nacz, w ówczesnym powiecie słuckim guberni mińskiej, w rodzinie Stanisława..
W 1903 ukończył 2 Gimnazjum w Żytomierzu. W latach 1903–1910 studiował w Akademii Rolniczej w Wiedniu, a następnie w Akademii Rolniczej w Moskwie. W latach 1910–1914, jako inżynier agronom prowadził prace melioracyjne na Podolu i Wołyniu. 30 września 1912 wstąpił do 16 Baterii Artylerii Konnej () w Żytomierzu na prawach jako wolontariusza (). 29 marca 1913, po ukończeniu kursu szkolnego, został mianowany bombardierem. 16 czerwca tego roku awansował na młodszego fajerwerka (), a 24 lipca zdał egzamin na chorążego rezerwy artylerii polowej. 2 sierpnia 1913 został zwolniony do rezerwy, a 28 września tego roku mianowany chorążym rezerwy artylerii konnej. 2 września 1914 został zmobilizowany do 3 Brygady Artylerii, która wchodziła w skład 3 Dywizji Piechoty.
W latach 1914–1917 walczył w szeregach Armii Imperium Rosyjskiego. Dwukrotnie ranny.