Za wyznanie Chrystusa i stanowczość w walce z pogaństwem, które wywołały gniew ojca (Gniew Dioskuresa na widok zniszczonych przez córkę posążków bóstw pogańskich) święta musiała nie tylko opuścić dom (Cud ucieczki Barbary przez ścianę wieży przed gniewem ojca), ale przede wszystkim stała się ofiarą niezwykle brutalnych tortur (Obcięcie piersi św. Barbary), pohańbienia (Wleczenie na śmierć), które wzmocniły jej wytrwałą i modlitewną postawę. Zmarła śmiercią męczeńską. Stała się nie tylko patronką "dobrej śmierci" będącej dopełnieniem sakramentów pokuty, namaszczenia chorych zwieńczonych wiatykiem, lecz także jedną z najbardziej czczonych świętych Dziewic. Odzwierciedleniem jej kultu jest bogata ikonografia męczennicy.
W cyklach tworzących niegdyś całokształt poliptyku widoczne są liczne pararele między męką Chrystusa i św. Barbary, najbardziej czytelne w epizodach męczeństwa i zbawienia. Daje to do zrozumienia, iż święta, naśladując Chrystusa i przyjmując jak on mękę i śmierć, zyskała szerokie uznanie w kulcie, którego przejawami były w średniowieczu liczne patrocinia i wizerunki w sztukach plastycznych. Nawiązujące do schematu ikonograficznego Koronacji Marii przedstawienie Triumfu Chrystusa i Marii znajduje swoje odbicie w głównym obrazie otwartego poliptyku, gdzie św.