Obok pomieszczeń bankowych gmach mieścił mieszkania da urzędników. Na parterze znajdowała się sala operacyjna, skarbiec i przedskarbiec, skomunikowany z salą. Przedskarbiec służył jako pomieszczenie do pakowania pieniędzy i zbierana kasy dziennej skarbnika. W części zachodniej umieszczono salę konferencyjną, a od południa klatkę schodową. Na pierwszym piętrze znajdowało się mieszkanie dla kierownika filii składające się z 6 pokoi, kuchni oraz izby dla służącej i spiżarni. Drugie piętro mieściło mieszkania drugiego i trzeciego urzędnika, zaś suterena – kolejne mieszkanie i piwnicę.
Szczególny nacisk położono na wykonanie skarbca z wszelkimi dostępnymi wówczas środkami bezpieczeństwa, tj. ze wzmocnionymi ścianami, stropem, oknem i drzwiami. Obok usytuowano mieszkanie urzędnika odpowiedzialnego za skarbiec, wyposażone w trąbkę słuchową do rejestrowania szmerów.
Od 1875 r. w budynku mieścił się oddział Reichsbanku, gdyż na mocy ustawy bankowej, dotychczasowy Bank Królewski został przekształcony w Bank Rzeszy – centralny niemiecki bank emisyjny. W latach 1911–1912 realizując projekt Otto Mullera budynek powiększono o skrzydło wschodnie.