13 sierpnia 1923 r. przystąpiono do rozbudowy budynku bankowego według projektu prof. Zdzisława Mączeńskiego z Warszawy. Do bocznego skrzydła, wzniesionego w latach 1911–1912 dobudowano w połowie jego długości piętrową halę bankową usytuowaną równolegle do ul. Jagiellońskiej. Hala mieściła dużą salę operacyjną, przedskarbiec, skarbiec, gabinet dyrektora, archiwum, trzy mieszkania służbowe oraz dwa pokoje gościnne. Halę skomunikowano ze starym budynkiem frontowym za pomocą nowo wybudowanego korytarza ciągnącego się równoległe do ul. Druckiego-Lubeckiego. Prace ukończono 15 grudnia 1924 r. Dobudowany fragment noszący cechy architektury neopalladiańskiej został dobrze dopasowany do pierwotnego budynku, stanowiąc przykład udanego zespolenia zastanej architektury z nowym projektem.
W latach II Rzeczypospolitej bydgoski oddział Banku Polskiego należał do ważnych placówek w kraju, a jego ranga sprawiła, że Bydgoszcz stała się jednym z ważniejszych ośrodków polskiego ruchu na rzecz rozwijania bankowości.