Stanisław Andrzej Wiech (ur. 1963 w CzaplowieZ perspektywy czterdziestolecia. Księga pamiątkowa Instytutu Historii Uniwersytetu Humanistyczno-Przyrodniczego Jana Kochanowskiego w Kielcach (1970–2010), pod red. R. Gryza, Kielce 2010, s. 171-173.) – polski historyk, profesor nauk humanistycznych, specjalizujący się w historii społecznej i politycznej Królestwa Polskiego i Rosji XIX i XX wieku
W 1986 roku ukończył studia historyczne w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Kielcach. Rozprawę doktorską pt. Rzemieślnicy małych miasteczek guberni kieleckiej w latach 1870–1914 obronił w 1994 na Wydziale Humanistycznym macierzystej uczelni. Stopień doktora habilitowanego uzyskał w 2002 roku na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie w oparciu o rozprawę Społeczeństwo Królestwa Polskiego w oczach carskiej policji politycznej (1866–1896). Dysertacja ta została wyróżniona w 2003 Nagrodą KLIO oraz Nagrodą im. prof. Jerzego Skowronka. Kolejna praca „Dyktatura serca” na zachodnich rubieżach Cesarstwa Rosyjskiego. Dzieje kariery wojskowo-urzędniczej Piotra Albiedynskiego (1826-1883), Kielce 2010, była pierwszą w historiografii polskiej biografią rosyjskiego dygnitarza sprawującego urząd generała-gubernatora kolejno w Rydze, Wilnie i Warszawie.