w większości zachowanych dzieł dostrzegalny jest także wpływ pośredni przez dzieła m.in. w Nadrenii i Frankonii, gdzie zaadaptowano realizm charakterystyczny dla prymitywistów flamandzkich. Wrocławskie dzieło należy do dzieł zainspirowanych bezpośrednio sztuką niderlandzką, zarówno pod względem ikonograficznym, typologicznym i funkcjonalnym. Artysta prawdopodobnie zaznajomił się z twórczością m.in. Jana van Eycka i Roberta Campina. Dobór wyposażenia komnaty nie jest przypadkowy, jego treść i symbolika oscyluje wokół eucharystycznych, inkarnacyjnych i immakulistycznych idei. Jednakże twórca Madonny w komnacie nie ograniczył się do jednego źródła inspiracji, styl i kompozycja dzieła nawiązują do malarstwa i grafiki Nadrenii; rycin Mistrza E.S. oraz malarstwa kolońskiego.
Autorstwo obrazu jest przedmiotem trwającej do dziś dyskusji naukowej. Wszakże większość badaczy kojarzy autora obrazu z malowidłami wrocławskiego Ołtarza Świętej Barbary, spór dotyczył stopnia relacji obu dzieł i ich autorów. Stan ten uległ komplikacji po wyodrębnieniu dwóch autorów poliptyku.