Od roku 1933 pracował w szkołach w Wiśle Głębcach oraz w Wiśle Centrum. Prowadził chór kościelny oraz grał na organach w kościele. Pisał drobne utwory do użytku szkolnego i kościelnego, fugi, preludia, chorały, kantaty. W 1932 roku napisał operę „Sałasznicy”, której muzyka nawiązywała do motywów ludowych z okolic Wisły. Oparta była ona na opowieści wiślańskiego pisarza ludowego Ferdynanda Dyrny, który przyszedł do Sztwiertni z gotowym librettem.
W 1933 r. ożenił się z córką wiślańskiego górala, Ewą Wantulok. W latach 1934–1935 urodzili się jego synowie Jan i Bolesław.
W 1935 roku kompozytor uzupełnił swoje wykształcenie w Szkole Muzycznej w Cieszynie, a w 1937 r. rozpoczął studia w Konserwatorium Muzycznym w Katowicach. W 1939 r. ukończył Wydział Pedagogiczny katowickiego Konserwatorium i podjął dalszą naukę na Wydziale Kompozycji pod kierunkiem Aleksandra Brachockiego i Tadeusza Prejznera. W maju 1939 roku odbył się w auli Konserwatorium jego recital złożony z własnych kompozycji, który wzbudził ogromne uznanie słuchaczy. Jeden z pedagogów uczelni, prof. Tadeusz Prejzner, wypowiedział wówczas o Sztwiertni pamiętne, choć niespełnione słowa: Ten się w Europie nie zmieści. W nagrodę Sztwiertnia otrzymał stypendium na studia muzyczne w Paryżu, jednak z powodu wybuchu wojny wyjazd nie doszedł do skutku.