Falklandy – archipelag w południowo-zachodniej części Oceanu Atlantyckiego, na skraju szelfu kontynentalnego Ameryki Południowej, w odległości około 500 km na wschód od brzegów Argentyny. Falklandy są terytorium zamorskim Wielkiej Brytanii, ale Argentyna rości sobie do nich prawa od 1820 roku. Wyspy te cechują się surowym oceanicznym klimatem i ubogą roślinnością.
Powierzchnia i skrajne punkty Powierzchnia - 12 173 km²
Skrajne punkty: północny 50°58'S, południowy 52°28'S, zachodni 61°22'W, wschodni 57°42'W. Rozciągłość południkowa wynosi 160 km, a równoleżnikowa 250 km.
Wyspy leżą na skraju szelfu kontynentalnego w dużej odległości od wybrzeży Ameryki Południowej i poprzez ten fakt nie graniczą z żadnym państwem. Linia brzegowa wynosi 1288 km
Budowa geologiczna i rzeźba mały|lewo|Surowy krajobraz wysp Archipelag Falklandów składa się w z dwóch dużych wysp, oddzielonych wąską na 2 do 80 km Cieśniną Falklandzką. Wyspami tymi są: Falkland Zachodni o powierzchni 4377 km² i Falkland Wschodni o powierzchni 6353 km². Wokół tych dwóch wysp znajduje się 700 mniejszych przybrzeżnych wysepek, w tym Kidney Island. Dwie główne wyspy obejmują 98% powierzchni całego archipelagu.