Antonina Makarowna Makarowa, po mężu Ginzburg (; ur. 1920 lub 1921 we wsi Małaja Wołkowka w guberni smoleńskiej, zm. 11 sierpnia 1979) – rosyjska sanitariuszka i strzelec karabinu maszynowego, ochotniczka kolaboracyjnej Rosyjskiej Wyzwoleńczej Armii Ludowej, a następnie Brygady Szturmowej SS „RONA”, wsławiona masowym rozstrzeliwaniem z ciężkiego karabinu maszynowego.
Życiorys Ukończyła szkołę średnią w Moskwie.
Po ataku wojsk niemieckich na ZSRR 22 czerwca 1941 zmobilizowano ją do Armii Czerwonej jako sanitariuszkę. Przeszła kurs obsługi karabinów maszynowych. Podczas walk na Białorusi w październiku dostała się do niewoli niemieckiej. W obozie jenieckim podjęła kolaborację z Niemcami. Pod koniec 1941 została przewieziona do Łokcia, gdzie wstąpiła do kolaboracyjnej „milicji ludowej”, formowanej przez Konstantina P. Woskobojnika i Bronisława Kaminskiego. Obsługiwała ciężki karabin maszynowy Maxim, podobnie jak bohaterka słynnego radzieckiego filmu Czapajew, stąd dostała przezwisko „Tońka-Pulemiotczica”. Wykonywała kary śmierci na okolicznych komunistach oraz schwytanych partyzantach i czerwonoarmistach. Według powojennych oficjalnych danych sowieckich zamordowała samodzielnie ok. 1500 osób. Po wkroczeniu Armii Czerwonej na terytorium okręgu łokockiego została ewakuowana na leczenie do Briańska, a pod koniec 1943 r. do Lepla.