Michaił Dmitrijewicz Baryszew, ros. Михаил Дмитриевич Барышев (ur. 1907 w Namanganie, zm. 15 sierpnia 1946) – radziecki wojskowy (major), dowódca ochotniczego kozackiego pułku kawalerii, propagandysta, a następnie dowódca 1 Pułku Piechoty 2 Dywizji Piechoty Sił Zbrojnych Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji podczas II wojny światowej.
Pod koniec lat 20. wstąpił do Komsomołu. Następnie zmobilizowano go do Armii Czerwonej. Od 17 lutego 1936 r. w stopniu porucznika dowodził samodzielną kompanią przeciwlotniczych karabinów maszynowych 2 Turkiestańskiej Dywizji Strzeleckiej. 20 stycznia 1938 r. w stopniu kapitana został dowódcą samodzielnej kompanii przeciwlotniczych karabinów maszynowych 62 Dywizji Strzeleckiej. 3 lipca 1940 r. objął dowództwo batalionu 306 Pułku Strzeleckiego. Na początku 1941 r. awansował na majora. Po ataku wojsk niemieckich na ZSRR 22 czerwca, dowodził 61 Pułkiem Strzeleckim 45 Dywizji Strzeleckiej. Wkrótce dostał się do niewoli niemieckiej. Wiosną 1942 r. podjął kolaborację z Niemcami. Objął dowództwo ochotniczego kozackiego pułku kawalerii Wehrmachtu. Awansował na starszynę. W 1943 r. przestał dowodzić oddziałem z powodu krytyki polityki niemieckiej w stosunku do ludności okupowanych terenów ZSRR. Do grudnia 1943 r.