thumbnail|250px|right|CM-5 z widocznymi diodami sygnalizującymi użycie procesorów. Connection Machine – seria superkomputerów produkowanych przez Thinking Machines Corporation w latach 80. i 90. XX wieku. Oparte były na architekturze alternatywnej do architektury von Neumanna, programowane w języku Lisp i w zamierzeniu miały umożliwić uzyskanie sztucznej inteligencji. W 1993 roku wersja CM-5 FROSTBURG była najszybszym superkomputerem na świecie, uzyskując wydajność 65 GFLOPS.
Historia thumb|200px|CM-1 w Computer History Museum w Mountain View. Część obudowy została usunięta, aby pokazać obwody znajdujące się wewnątrz. Podstawy architektury Connection Machine opracował W. Daniel Hillis w swojej pracy doktorskiej The Connection Machine (). W 1983 roku wspólnie z Sheryl Handler założył firmę Thinking Machines z siedzibą w Waltham (później przeniesioną do Cambridge). Pierwszym opracowanym tam modelem była maszyna CM-1, zawierająca 65536 prostych mikroprocesorów połączonych w wirtualny dwunastowymiarowy hipersześcian. Każdy procesor posiadał 4 kilobity pamięci RAM i wykonywał tylko proste operacje bitowe. Cała maszyna miała rozmiary sześcianu o boku 1,5 m, podzielonego na 8 mniejszych modułów. Każdy moduł zawierał 16 obwodów drukowanych, każdy obwód 32 układy scalone, a każdy układ 16 prostych procesorów.