Dowództwo Cesarskiej Armii Japońskiej było przekonane, że utrzymanie Wysp Salomona jest ostatecznie nierealne i że byłoby lepiej przyjąć atak aliantów na Bougainville, co byłoby tańsze zarówno pod względem kosztów zaopatrzenia jak i wsparcia. Cesarska Marynarka Wojenna wolała opóźniać marsz aliantów tak długo jak to było możliwe poprzez utrzymywanie odległej linii obrony. W związku z brakiem efektywnego dowództwa centralnego marynarka i armia lądowa wdrożyły własne plany: marynarka wzięła na siebie obronę środkowych Salomonów, a armia północnych.
Początkiem 1943 roku niektórzy dowódcy alianccy, szczególnie głównodowodzący sąsiednią Strefą Południowo-Zachodniego Pacyfiku generał Douglas MacArthur, chcieli skoncentrować się na zajęciu Rabaul, jednakże silna pozycja Japończyków w tym miejscu oraz brak jednostek desantowych oznaczały, że operacja taka była niemożliwa do wykonania w 1943 roku. Zamiast tego od naczelnego dowództwa Amerykańskich Sił Zbrojnych wyszedł pomysł o nazwie Operacja Cartwheel, w którym sugerowano okrążenie i odcięcie Rabaul bez zajmowania go.