Na początku XVII w. przez ludzkie niedbalstwo zniszczył się dach, zbutwiała podłoga i kościół ten znalazł się w opłakanym stanie, że groził ruiną i nie można było w nim odprawiać nabożeństw. Dopiero niejaki Ząbiński, wstępując do klasztoru franciszkanów reformatów, złożył w 1628 roku na jego remont 200 zł. polskich. Wtedy to ks. Jan Gołębiowski, proboszcz parafii Środa i administrator w Choceniu, wykorzystując ten fundusz, rozebrał grożący upadkiem kościół i częściowo z usuniętego w ten sposób drewna, częściowo z drewna ofiarowanego przez Arnolfa Kryskiego, zbudował w 1630 r. nowy, zapewne drugi z kolei w tej miejscowości, kościół parafialny. W 1700 roku również i ten kościół był tak zniszczony, że ówczesny dziedzic Chocenia, Ludwik Kretkowski, dokonał jego gruntownej restauracji. Kościół ten istniał jeszcze w 1880 r.
W latach 1899–1910 został tu zbudowany zapewne trzeci z kolei, murowany kościół pod wezwaniem św. Idziego. Został jednak rozebrany przez Niemców w 1941 r., a z uzyskanych w ten sposób materiałów budowlanych powstał zrąb domu parafialnego. Wreszcie w latach 1945-1946 został wybudowany kościół „barak”. Dopiero w 1975 roku ksiądz Kazimierz Szafrański rozpoczął budowę nowej świątyni według projektu Władysława Pieńkowskiego.