Kultura kyjatycka (słow. kyjatická kultúra, węg. kiétei kultúra) – jedna z kultur archeologicznych późnej epoki brązu w centralnej części Europy, zaliczana do południowo-wschodniego rejonu kręgu kultur pól popielnicowych. Uznawana jest często za młodszą formę kultury pilińskiej na obszarze południowej części dzisiejszej środkowej i wschodniej Słowacji oraz na przyległych północnych terenach dzisiejszych Węgier. Nazwa pochodzi od znaleziska w dawnej górniczej miejscowości Kyjatice, leżącej w powiecie Rymawska Sobota na Słowacji.
Rozwinęła się ok. 1100 r. p.n.e. (przełom H A1 i H A2) w wyniku przenikania się wpływów kultur: pilińskiej, łużyckiej i gawskiej. Funkcjonowała do ok. 750/700 r. p.n.e. (koniec H B2).
Ludność kultury kyjatyckiej mieszkała w siedzibach dwojakiego charakteru. Na terenach nizinnych były to otwarte osiedla, zamieszkiwane przez rolników, hodowców i myśliwych (np. Radzovce w powiecie Łuczeniec). Na terenach wyżynnych były to obronne grodziska, których mieszkańcy zajmowali się głównie produkcją brązu i wytwarzaniem wyrobów z tego stopu oraz innymi pierwotnymi rzemiosłami (np. szczyt Lysec, Maginhrad, Pohanský vrch przy Horných Plachtinciach, Včelince nad Slaną).