W publikacjach z dziedziny etnografii mieszkańcy księstwa określani są również jako Księżacy łowiccy lub Łowiczanie. Pierwszego opisu kultury księżackiej, w tym ludowego ubioru i budownictwa, dokonał Oskar Kolberg w 22 tomie swojej monografii pt. Lud. Jan Stanisław Bystroń przedstawiał Księżaków jako najlepszy przykład wielkiego wpływu stosunków społecznych na kształtowanie się odrębności etnograficznych.
Historia
Średniowiecze Kasztelania łowicka, potwierdzona jako uposażenie arcybiskupstwa gnieźnieńskiego już w 1138 r., była do XIII w. pokryta gęstą puszczą. Do miejscowości istniejących przed kolonizacją puszczy przeprowadzoną przez arcybiskupów Aniela Maria Chmielińska zaliczyła jedynie Miedniewice i Łowicz. Osadnictwo na jej terenie zaczęło rozwijać się w XIV w. za rządów arcybiskupów Janisława oraz Jarosława Bogorii Skotnickiego; w połowie XIV w. w dobrach łowickich i skierniewickich istniało już 96 zamieszkałych wsi, co stanowi 4/5 miejscowości z końca XVII w. Rozwój osadnictwa ułatwiło m.in. położenie dóbr pośród lasów, które chroniły je przed spustoszeniami wojennymi.