Jest nim maska ze zbiorów królewskich w Ife oraz głowa w tonacji zielonkawego indyga, prawdopodobnie z domieszką złota.
Architektura Na terenie rezydencji władcy Ife mieściły się apartamenty królewskie, sale audiencjonalne, mieszkania żon straży przybocznej oraz kuchnie i zabudowania gospodarcze. Do apartamentów władcy przylegały pomieszczenia reprezentacyjne. Główna sala audiencjonalna miała okazałe wejście przez galerię i półkryte dziedzińce – tzw. impluwia. W pałacu mieściły się też zbiory portretów z terakoty i brązu. Po roku 1948 powstał na nie specjalny osobny budynek. W Ife, oprócz pałacu władcy, było wiele świątyń i świętych gajów. Skarby wielkich świątyń są do dziś niedostępne, gdyż nadal służą kultowi. Wolno jedynie zwiedzać święte gaje, których ślady – w postaci pasów buszu lub polan otoczonych troskliwie pielęgnowanymi drzewami – ciągną się między zabudowaniami. Z badań wynika, że miasto Ife miało bruki. Legenda przypisuje ich stworzenie królowej imieniem Oluwa. Kazała ona ponoć przeprowadzić te roboty, aby na zakurzonych ulicach „nie niszczyć sobie strojów”. Wzburzony ciężką pracą lud po śmierci Oluwy postanowił nie sadzać nigdy kobiety na boski tron Oni.