27 sierpnia tego roku (w obrządku wschodnim przypada wtedy uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny) odbyło się otwarcie i poświęcenie pierwszego domu nowej wspólnoty zakonnej.
Pierwsze konstytucje tak mówiły o zgromadzeniu: «Jego zadaniem będzie (...) zakładanie sierocińców i przedszkoli, troska o chorych i ubogich po wsiach, przygotowywanie ciężko chorych na śmierć, pomaganie w święceniu niedzieli przez czytanie ludziom żywotów świętych i Pisma Świętego, nauczanie ludu i zachęcanie go do służenia Bogu przez dawanie mu przykładu własnego cnotliwego i pracowitego życia».
S. Jozafata starała się wszelkimi sposobami pomagać potrzebującym, polepszyć ich życie. Wiele wycierpiała z powodu oszczerstw, jakie na nią rzucano, i braku zrozumienia, była też chora na gruźlicę kości. Siłę do wykonywania zadań i znoszenia cierpliwie trudności czerpała z modlitwy, na której odczuwała obecność i zjednoczenie z Bogiem, oraz z licznych umartwień.
Choroba spowodowała jej przedwczesną śmierć, która nastąpiła 7 kwietnia 1919 roku. Pochowano ją w Krystynopolu. W listopadzie 1982 roku jej doczesne szczątki przeniesiono do domu generalnego zgromadzenia w Rzymie.