Oficerowie przenieśli się na przybyłą z Europy „Dianę”. Ponieważ na Dalekim Wschodzie pojawiła się eskadra brytyjska, podjęto próbę wprowadzenia „Pałłady” w głąb ujścia Amuru, ale jej zbyt duże zanurzenie nie pozwoliło na to. Ostatecznie okręt pozostał na zimowisko w zatoce przy Imperatorskiej Gawani, pod opieką zaledwie czternastu marynarzy dowodzonych przez podporucznika Kuzniecowa.
Wiosną 1855 roku do zatoki zawinęła kolejna rosyjska fregata, „Awrora” i korweta „Oliwuca”. Dowódca zespołu, kontradmirał Wasilij Zawojko, pełniący jednocześnie funkcję wojennego gubernatora Pietropawłowska, wobec zastanego fatalnego stanu konstrukcji „Pałłady”, zdecydował o jej pozostawieniu na miejscu, a w listopadzie wysłał lądem (na psim zaprzęgu) miczmana G. D. Razgradskiego z rozkazem zatopienia jednostki. Dotarł on do miejsca postoju fregaty w styczniu 1856 roku i wraz z członkami szkieletowej załogi zatopił „Pałładę” na głębokości około 20 m w zatoce Postowaja Imperatorskiej Gawani.