W związku z chorobą pułkownika Stokke ostatni etap prac stoczniowych nadzorował, realizując cesarski reskrypt, rosyjski konstruktor, wówczas kapitan korpusu inżynierów floty, I. A. Amosow. Pierwszym dowódcą „Pałłady” został mianowany jeden z najzdolniejszych oficerów floty imperialnej, uczestnik bitwy pod Navarino, kapitan-lejtnant Pawieł Nachimow, późniejszy admirał. Po zwodowaniu okręt przeszedł do bazy w Kronsztadzie, gdzie przeprowadzono prace wykończeniowe i ostatecznie wszedł do służby w pierwszych dniach sierpnia 1833 roku.
Opis konstrukcji „Pałłada” była trójmasztową fregatą o konstrukcji drewnianej, ze stalowymi poprzecznymi wzmocnieniami szkieletu kadłuba. Długość kadłuba, mierzona na wysokości głównego pokładu bateryjnego, wynosiła 52,73 m (bez bukszprytu), szerokość maksymalna mierzona we wnętrzu (bez uwzględnienia grubości desek poszycia) 13,31 m, zanurzenie przy pełnym obciążeniu 5,07 m na dziobie i 7,01 m na rufie. Podwodna część kadłuba do wysokości linii wodnej była pobita blachą miedzianą, dla zapobieżenia niszczeniu drewna przez organizmy morskie. Nowością na rosyjskich okrętach było zastosowanie iluminatorów dla oświetlenia pomieszczeń załogowych na dolnym pokładzie.