Byli wśród nich między innymi przyszli admirałowie: Konstantin Possiet i Iwan Butakow; uczeni i odkrywcy: Iwan Bieławieniec oraz Piotr Tichmieniew – historyk rosyjskiej Alaski. Sekretarzem J. W. Putiatina był pisarz Iwan Gonczarow, który opisał całą podróż w swoich pamiętnikach, a kapelanem okrętowym archimandryta Awwakum, znawca Dalekiego Wschodu, pełniący jednocześnie funkcję tłumacza języka chińskiego.
„Pałłada” opuściła Kronsztad roku. W trakcie przechodzenia przez Sund, w gęstej mgle, fregata weszła na mieliznę. Ściągnięta siłami załogi, dotarła do wybrzeża Anglii. Tam zdecydowano o jej zadokowaniu w Portsmouth i naprawie powstałych uszkodzeń. Remont trwał około miesiąca, zaś później, aż do stycznia następnego roku, niesprzyjające wiatry zatrzymały okręt w kanale La Manche. To zdecydowało o zmianie planowanej trasy rejsu. Zamiast płynąć wokół przylądka Horn, przez Cieśninę Drake’a, gdzie istniało niebezpieczeństwo napotkania pól lodowych, wybrano drogę wokół Afryki i przez Ocean Indyjski.