Granica chorwacko-włoska – formalnie granica państwowa pomiędzy Królestwem Włoch a Niepodległym Państwem Chorwackim, istniejąca w latach 1941–1945.
Granica zaczynała swój bieg od rzeki Sawa na zachód od Zagrzebia (w miejscu styku granic okupowanej przez Niemcy i Włochy części Słowenii z Chorwacją). Następnie biegła w kierunku południowo-zachodnim do rzeki Kupa, korytem tej rzeki do Gorskiego kotaru i dochodziła do Morza Adriatyckiego na wschód od Fiume (Rijeki).
Pokrywała się z częścią dawnej (z lat 1867–1918) granicy austriacko-węgierskiej.
Następnie biegła Morzem Adriatyckim z pominięciem wysp włączonych do Włoch – Krk (Veglia), Rab (Arbe) w kierunku południowo-wschodnim, pozostawiała w granicach Chorwacji wyspę Pag (Pago) i wracała na ląd na północ od Zadaru. Biegła następnie na północ od Szybeniku grzbietami gór Velebit i Dinara, by na powrót wrócić ku wybrzeżom Adriatyku w okolicach Splitu – pozostając go po stronie włoskiej, a po stronie chorwackiej wyspy Brač i Hvar.