Papirus 13 (według numeracji Gregory-Aland), α 1034 (von Soden), oznaczany symbolem – grecki rękopis Nowego Testamentu pisany na papirusie, w formie zwoju. Paleograficznie datowany jest na III wiek. Zawiera fragmenty Listu do HebrajczykówPhilip W Comfort and David P Barrett, The Text of the Earliest New Testament Greek Manuscripts, (Wheaton, Illinois: Tyndale House Publishers Incorporated, 2001), pp 83..
Opis Zachowało się 12 kolumn zwoju z tekstem Hebrajczyków 2,14-5,5; 10,8-22; 10,29-11,13; 11,28-12,17. Tekst pisany jest przez zawodowego skrybęB. P. Grenfell & A. S. Hunt, The Amherst Papyri I, (London 1900), p. 30.. Tekst pisany jest w 23-27 linijek w kolumnie. Philip Comfort datuje rękopis na lata 225-250. Po drugiej stronie papirusu znajduje się tekst Ab urbe condita Liwiusza, datowany na ok. 200 rok.
Ponieważ stosuje paginację, wiadomo że tekst Hebrajczyków był poprzedzony jakimś innym tekstem, prawdopodobnie Listem do Rzymian.
Występuje błąd itacyzmu (ι zamieniane na ει, ε na αι, υ na οι)C. R. Gregory, Textkritik des Neuen Testaments III (Leipzig: 1909), p. 1091..