Po ataku wojsk niemieckich na ZSRR 22 czerwca 1941 r., był w stopniu porucznika dowódcą oddziału specjalnego 1 Zmotoryzowanej Dywizji Strzeleckiej NKWD. We wrześniu 1941 r. dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w obozie jenieckim w Suwałkach, ukrywając służbę w wojskach NKWD. Został jednak wydany przez jednego z żołnierzy i aresztowany przez Gestapo. W grudniu 1941 r. przewieziono go do Berlina. Na przesłuchaniach ujawnił współpracę z Abwehrą w latach 1928–1936. W maju 1942 r. podjął współpracę z SD. Został wykładowcą w szkole wywiadowczej SD. Z powodu ujawnionej próby werbunku jednego z kursantów na rzecz NKWD, zwolniono go z tej funkcji i osadzono w specjalnym oddziale obozu koncentracyjnego Sachsenhausen. Na początku 1943 r. został skierowany do Orszy, gdzie wszedł w skład jednego z oddziałów ROA. Próbował nawiązać kontakt z partyzantami, ale odwołano go do Berlina. Od listopada 1943 r. był komendantem domu, w którym mieszkali współpracownicy organizacji propagandowej "Vineta".
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Rafaił Bekker · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.