Enrico Sibilia (ur. 17 marca 1861 w Anagni, zm. 4 sierpnia 1948 tamże) – włoski duchowny katolicki, dyplomata, kardynał.
Życiorys Pochodził ze starego arystokratycznego rodu. Na chrzcie otrzymał imiona Enrico Ulderico Vincenzo. Studiował w seminarium w rodzinnym mieście, a także na Pontyfikalnym Seminarium Rzymskim, które zakończył doktoratami z filozofii, teologii i utroque iure. Władał biegle językami: angielskim, francuskim, portugalskim i hiszpańskim. Święcenia kapłańskie otrzymał w katedrze w Segni dnia 8 marca 1884 z rąk swego stryja Biagio Sibilia, ordynariusza diecezji Segni. W roku 1890 rozpoczął pracę w papieskiej dyplomacji. Był m.in. audytorem apostolskiej delegacji do Kolumbii, chargé d'affaires delegatury w Kolumbii, honorowym szambelanem Jego Świątobliwości, audytorem nuncjatury w Brazylii, a następnie w Belgii i Hiszpanii. Otrzymał ponadto wiele orderów i odznaczeń państw, w których przebywał. Prywatny szambelan supernumerario od 1903, honorowy kanonik katedry w Anagni od 1905.