Szkoła St. Martial Dalszy rozwój dokonuje się w szkole St. Martial w Limoges. Wyróżnia się ich kilka rodzajów: organum purum – jest to organum paralelne, często określane mianem sylabicznego organum melizmatyczne, gdzie vox principalis był w długich wartościach rytmicznych, natomiast vox organalis rozwijał nad nim melodię. Pojawia się ruch boczny głosu. To organum zyskało nazwę diaphonia basilica discantus i descant – występuje w nich przeciwny ruch głosów. Wyróżnia się 2 rodzaje: descant res facta – oba głosy zapisane descant improwizowany – zapisany był jedynie vox principalis, według odpowiednich reguł należało zaimprowizować głos drugi organum imitacyjne – bardzo rzadkie

Wpływy szkoły St. Martial ogarnęły całą Europę. Dowodem jest Codex Calixtinus z Santiago de Compostela. Występują tam identyczne formy organum, jak w szkole St. Martial.

Kompozytorzy Leoninus Zasługą Leoninusa jest przede wszystkim powiększenie ilościowe muzyki wielogłosowej, stworzył (wraz z Perotinusem) cykl opracowań organum, przeznaczonych na cały rok kościelny, zatytułowany Magnus Liber Organi. Zawierał on 46 utworów, z czego 13 to były proprium missae i 13 opracowań oficjum.