Strój raciborski – jeden ze śląskich strojów ludowych, spotykany na obszarze powiatu raciborskiego, głubczyckiego, części rybnickiego i wodzisławskiego, a także części Śląska Opawskiego, głównie w okolicach Hluczyna.
Raciborski strój ludowy w zasadniczych elementach tożsamy jest z ogólną grupą strojów śląskich. Największe było podobieństwo do strojów pszczyńskich, a także rybnickich. Specyficzna dla regionu raciborskiego była ciemna tonacja stroju, wyrażana przez niego powaga i majestat. Nawiązywał on do zachodnich strojów mieszczańskich. Najbardziej charakterystycznym elementem raciborskiego stroju były tzw. szatki, kolorowe, zdobione wzorami cienkie wełniane chusty zakładane na ramiona. Inną cechą charakterystyczną były kwiatowe aplikacje na kaftanach.
Raciborski strój ludowy rozwinął się w XIX wieku, na co miał wpływ wzrost zamożności wsi. W stroju z tego okresu charakterystyczne dla odzienia były tzw. szpyndzery, krótkie, dopasowane kaftany sięgające talii, szyte z atłasu zdobionego wzorami. Miały długie, bufiaste i podszywane watą rękawy, zwężające się ku mankietom. Zapinane były z przodu na haftki oraz dużą klamrę. Dekolty, zakończone szerokimi kołnierzami z frędzlami miały kształt trójkąta. Szerokie spódnice, zwane mazelonkami, kieckami bądź sukniami uszyte były z cienkich, wełnianych materiałów.