Geneza proroctwa z Księgi Daniela nie jest wyjaśniona. Źródeł i podobieństw do postaci syna człowieczego dopatrywano się w mitologii babilońskiejNp. H. Gunkel, Schöpfung und Chaos in Urzeit und Entzeit, 21921, ss. 313–335; W. F. Albright, Od epoki kamiennej do chrześcijaństwa, 1967, ss. 304nn. Za: M. Uglorz, Teologia zwiastowania i czynów Jezusa, s. 270., egipskiejNp. H. Greßmann, Der Messias, 1929, ss. 401–403. Za: M. Uglorz, Teologia zwiastowania i czynów Jezusa, s. 270., greckiejNp. R. Reitzenstein, Poimandres. Studium zur griechisch-ägyptischen Litteratur, 1904, s. 81n. Za: M. Uglorz, Teologia zwiastowania i czynów Jezusa, s. 270., irańskiej i aramejskiej. Współcześni bibliści szukają źródeł koncepcji raczej w tradycji izraelskiejNp. A Bentzen, Messias – Moses redivivus – Menschensohn, 1948, s. 73; E. Dąbrowski, Geneza tytułu Chrystusa: ho hios tou theou [w:] Nasza Myśl Teologiczna, II, 1935, s. 102. Za: Za: M. Uglorz, Teologia zwiastowania i czynów Jezusa, s. 270.M. Uglorz, Teologia zwiastowania i czynów Jezusa, s. 270..