w lokalnej prasie, a wytwarzane produkty były do nabycia dla mieszkańców miast.
W 1923 roku w Schronisku odbyło się założycielskie zebranie Związku Cywilnych Niewidomych na Wielkopolskę i Pomorze (jedna z organizacji prekursorskich wobec Polskiego Związku Niewidomych).
W Schronisku pracowały siostry elżbietanki oraz nauczyciele zawodu z pobliskiego Zakładu dla niewidomych przy ulicy Krasińskiego. Kierownictwo nad placówką przy Kołłątaja sprawowała siostra Przełożona Schroniska oraz Kierownik Schroniska. Funkcję Kierownika do 1920 roku piastowali kolejni Dyrektorzy Zakładu dla Niewidomych. W okresie przejściowym powrotu Bydgoszczy do Macierzy, w latach 1920–1921 Schroniskiem kierował zasłużony miejski radca sanitarny, okulista dziecięcy dr Paul Bahr, który mimo fali odpływu inteligencji niemieckiej, pozostał w Bydgoszczy i dalej działał na rzecz mieszkańców miasta. Polskie władze oświatowe zdecydowały o rozdzieleniu funkcji Dyrektora Zakładu i Kierownika Schroniska. W 1921 pierwszym polskim Kierownikiem mianowano p. Michalaka, a 1922 roku p. Konwińskiego. Nieprzerwanie Kierownik Schroniska zasiadał także w Zarządzie bydgoskiego Towarzystwa Opieki nad Niewidomymi. Ostatnimi zasłużonymi członkami kierownictwa Schroniska była przełożona siostra Biegańska oraz kierownik Bronisław Konwiński.