Głównymi przyczynami takiej sytuacji była zbyt mała szerokość robocza (1,55 m) i zbyt mała średnica bębna podbieracza, które prowadziły w konsekwencji do zapychania maszyny i owijania się na elementach podbieracza zbieranej masy. W 1975 roku rozpoczęto prace modernizacyjne na przyrządem podbierającym Z307. W wyniku prac powstał ulepszony podbieracz Z313. W stosunku do poprzednika wprowadzono zmiany: zwiększono szerokość roboczą (do 1,8 m) co podniosło wydajność podbieracza i zlikwidowało dotychczasowe problemy z eksploatacją. Poza tym, dla ułatwienia przetaczania zdemontowanego przyrządu wbudowano stalowe koła. Wydajność przyrządu podbierającego Z307 we współpracy z sieczkarnią samojezdną Z310 (KS1s) wynosiła prawie 40 t/h, przyrządu Z313 we współpracy z tą samą maszyną 50 t/h (2 ha/h).
Dane techniczne przyrządu podbierającego Z307: Wymiary: długość: 1750 mm szerokość: 1980 mm wysokość: 1110 mm Masa: 370 kg Szerokość robocza: 1550 mm
Dane techniczne przyrządu podbierającego Z313: Wymiary: długość: 2000 mm szerokość: 1980 mm wysokość: 1120mm Masa: 440 kg Szerokość robocza: 1800 mm
Bibliografia Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne: czasopismo "Mechanizacja Rolnictwa", 1954-1990. Wydawnictwo Czasopism i Książek Technicznych SIGMA NOT: "Maszyny i ciągniki rolnicze".
Kategoria:Polskie sieczkarnie samojezdne