Pomiędzy kolejnymi gniazdami wytyczone są ścieżki, po których mają przemieszczać się zawodnicy atakujący: od gniazda domowego do gniazda nr 1, następnie dalej do gniazd nr 2 i nr 3, wreszcie z powrotem do gniazda domowego. Ścieżki nie mają określonej szerokości, są tylko liniami wzdłuż których gracze przemieszczają się najkrótszą drogą od gniazda do gniazda; ostatni z etapów (fin. kotipolku) jest linią łamaną (mniej więcej w 1/3 dystansu znajduje się chorągiewka, którą trzeba obiegać od zewnętrznej strony).
Każde z gniazd posiada dodatkowo przylegającą do niego „strefę rezerwową” (fin. vara-alue), której kształt i rozmiary są różne dla poszczególnych gniazd. Strefa rezerwowa co do zasady rozciąga się na przedłużeniu ścieżki biegowej do danego gniazda.
Geometryczny wierzchołek trójkąta wchodzącego w skład pola gry znajduje się wewnątrz gniazda domowego, ale nie w środku geometrycznym tworzącego je półkola. Średnica półkola odcina więc z trójkąta kawałek wierzchołka. Linia zawierająca tę średnicę (równoległa do podstawy trójkąta) zwana jest „granicą domową” (fin. kotiraja). Obszar po stronie boiska od granicy domowej zwany jest „stroną boiska” (fin. kenttäpuoli), zaś obszar po przeciwnej stronie „stroną domową” (fin. kotipuoli). Tuż przy geometrycznym środku trójkąta, w ramach gniazda domowego, znajduje się tzw.