Heron z Aleksandrii, który żył w I w. n.e. opublikował książkę zatytułowaną Pneumatica, która zawiera rys kilku form mechanizmów poziomu wody, które wykorzystują regulatory pływakowe. Opracowane regulatory pływakowe Heron z Aleksandrii stosował do zegarów wodnych. Grecy używali regulatorów pływakowych i podobnych urządzeń do celów takich jak automatyczne dozowanie wina, projekty syfonów do utrzymywania stałych różnic poziomu wody pomiędzy dwoma zbiornikami, do otwierania drzwi świątyni itd. Urządzenia te można nazwać gadżetami, gdyż są to najwcześniejsze przykłady idei poszukującej swojego zastosowania. W latach 800–1200 różni konstruktorzy arabscy, tacy jak trzej bracia Musa, Al-Jazari (1203) i Ibn al-Sa-ati (1206) używali regulatorów pływakowych w zegarach wodnych i w innych zastosowaniach. W okresie tym korzystano z ważnej zasady sprzężenia zwrotnego w sterowaniu typu „włącz/wyłącz”, która ponownie zyskała na aktualności w latach 50. XX wieku przy rozwiązywaniu problemów z minimalizacją czasu.