Dzieła budowy nowej, murowanej świątyni barokowej (z zachowaniem poprzedniego wezwania), podjął się jej ówczesny administrator, ks. Maciej Schabowicz. Budowa trwała od roku 1716 do 1728. Konsekracji dokonał w dniu 17 października 1734 r. ks. biskup Michał Kunicki. Został też wyznaczony dzień obchodzenia rocznicy poświęcenia kościoła na pierwszą niedzielę po święcie przeniesienia relikwii św. Wojciecha. Niedługo potem, bo już w 1747 r. znów kościół został dotknięty pożarem. Przy okazji prac remontowych i budowlanych wykonano chór muzyczny i dwa boczne ołtarze – św. Jana Nepomucena (obecnie Serca Pana Jezusa) i św. Antoniego. Podobnie duża inwestycja miała miejsce dopiero w drugiej połowie XIX w. Wydłużono wtedy nawę główną, dobudowano zakrystię od strony południowej.
Obraz Matki Bożej Różańcowej Parafia lisiogórska zasłynęła z kultu maryjnego za sprawą obrazu Matki Bożej Różańcowej, który uznano jako cudowny po trzykrotnym ocaleniu go z pożaru. Jak podają źródła, istniało tu też od dawna Bractwo Różańcowe, dokument wizytacji parafii z 1665 r. potwierdza, iż Bractwo to posiadało obraz Najświętszej Maryi Panny „wieloma srebrnymi wotami przyozdobiony”. Obraz posiadał sukienki, a głowa Matki Boskiej i Dzieciątka ozdobiona była koronami ze srebra i złota.