w 1900 podjął studia w dziedzinie historii na Uniwersytecie Fryderyka Wilhelma w Berlinie. Za działalność w polskich organizacjach narodowych i udział w 1901 w demonstracji przeciwko antypolskim wykładom , został usunięty z uczelni, wydalony z Niemiec bez prawa powrotu i równocześnie zadenuncjowany władzom carskim. W Warszawie aresztowany i osadzony w X Pawilonie Cytadeli Warszawskiej. Studia kontynuował na Uniwersytecie Zuryskim w latach 1903–1905 i 1906–1909. W 1905 został członkiem Socjaldemokracji Królestwa Polskiego i Litwy. Działał w Wydziale Zawodowym SDKPiL i w Komisji Socjaldemokratycznych Związków Zawodowych, brał udział w rewolucji 1905–1907. Współpracował z warszawskim pismem „Trybuna”, a także był współzałożycielem pisma „Młot”, lata 1911–1912 spędził w więzieniu. W 1912 wyjechał za granicę Imperium Rosyjskiego, po powrocie działał w Warszawie i w Petersburgu, był redaktorem „Naszej Trybuny” w Petersburgu. W 1915 przebywał przez pewien czas we Włoszech, gdzie leczył zapalenie płuc. W SDKPiL zwolennik frakcji "rozłamowców" pozostających w opozycji do przywództwa partii na czele z Różą Luksemburg i opowiadających się za bliższą współpracą z bolszewikamiAndrzej Friszke „czekanie na rewolucję. Komuniści w II Rzeczypospolitej 1921 – 1926“ Wydawnictwo Krytyki Politycznej 2023, ISBN 978-83-67805-08-7, s. 71.