Iwan Moisiejewicz Wolwacz, ros. Иван Моисеевич Вольвач (ur. 23 września 1901 r. we wsi Czeremuszki w guberni charkowskiej, zm. 11 grudnia 1945 r. w ZSRR) – radziecki wojskowy (podpułkownik), oficer sztabu dowódcy Wojsk Wschodnich gen. Ernsta Köstringa, a następnie sztabu wojsk lotniczych Sił Zbrojnych Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji pod koniec II wojny światowej.

20 grudnia 1921 r. wstąpił do Armii Czerwonej. W maju 1924 r. ukończył 6 czugujewską szkołę piechoty, zaś następnie 5 kijowską szkołę piechoty. Służył w 67 Pułku Strzeleckim. 8 lipca 1927 r. został zastępcą dowódcy 34 Samodzielnej Kompanii. Od 9 stycznia 1929 r. dowodził plutonem 69 Pułku Strzeleckiego, zaś od 1 sierpnia 1930 r. kompanią pułku. 2 maja 1931 r. objął dowództwo kompanii 239 Pułku Strzeleckiego. 1 sierpnia 1932 r. został szefem sztabu batalionu pułku. Od 25 grudnia 1932 r. stał na czele dywizyjnego centrum szkoleniowego 80 Dywizji Strzeleckiej. 13 sierpnia 1933 r. został szefem sztabu batalionu 74 Pułku Strzeleckiego. Od 1 grudnia 1934 r. wykładał taktykę w odeskiej szkole piechoty. W 1936 r. awansował do stopnia kapitana. W 1938 r. został skierowany do rezerwy, a następnie aresztowany przez NKWD na fali czystek stalinowskich w wojsku. Na pocz. 1939 r. wypuszczono go na wolność. Od 28 lutego tego roku był wykładowcą taktyki w bakijskiej szkole piechoty.