Przesiedleń Niemców ze wschodu, z terenów zajętych przez ZSRR, dokonywano na tereny Kraju Warty po wysiedleniu 680 tys. Polaków i Żydów w latach 1939–1940. W Wielkopolsce osiedlono ponad 50 tys. Niemców z Wołynia, z Galicji – ponad 50 tys., z Podlasia – prawie 10 tys. Zgodnie z porozumieniem z ZSRR, rozpoczęto w 1940 r. politykę „repatriacji” dziesiątek tysięcy Niemców z Besarabii, Bukowiny i innych części Rumunii. Istniały plany sprowadzenia na te tereny Rzeszy Niemców zamieszkujących obie Ameryki. Przesiedlenia na Pomorze – według niepełnych danych, podczas okupacji z różnych stron Europy przybyło na Pomorze około 130 tys. Niemców, w tym 57 tys. z Europy Wschodniej. Przesiedlenia na Zamojszczyznę – powiązane z szeregiem akcji pacyfikacyjnych oraz wysiedleńczych ludności polskiej. Władze III Rzeszy zamierzały osiedlić 60 tys. kolonistów niemieckich, jednak w wyniku oporu polskiego podziemia zdołano osiedlić ich na terenie Zamojszczyzny jedynie 12 tys.
Przesiedlenia na Żywiecczyznę – w latach 1940–1943 z terenów tych wysiedlono około 20 497 Polaków. W ich domach osiedlono około 10 000 przesiedleńców z Galicji Wschodniej i Bukowiny.
W wyniku masowych przesiedleń ponad milion volksdeutschów osiedlono m.in. na terenach należących do przedwojennej Rzeczypospolitej – Pomorza, Kraju Warty, rejencji łódzkiej itp.
Po II wojnie światowej