Niemiecko-radziecki układ o przesiedleniu z Besarabii i Północnej Bukowiny z 5 września 1940 głosił „(...) Chęć przesiedlenia może być wyrażona ustnie bądź pisemnie. Przesiedlenie jest dobrowolne; nie może być przy tym stosowany żaden pośredni lub bezpośredni nacisk”. W latach 1939–1944 miały miejsce następujące przesiedlenia:

Przesiedlenia z Łotwy i Estonii w latach 1939–1941 objęły według różnych szacunków około 69–76,9 tys. Niemców, z czego większość trafiła na tereny „oczyszczonego z Polaków i Żydów” Kraju Warty oraz Pomorza. Przesiedlenia z Litwy w 1941 roku objęły około 51–54 tys. Niemców. Przesiedlenia z Wołynia i Galicji Wschodniej w latach 1939–1940. Akcja objęła około 128–136 tys. volksdeutschów z czego około 85 tys. osiedlono w Kraju Warty, a pozostałych w innych częściach III Rzeszy. Przesiedlenia z ziemi chełmskiej 1939–1940 – objęły 32,9 tys. Niemców, z czego 19 tys. trafiło do Kraju Warty. Przesiedlenia z Północnej Bukowiny w 1940 roku objęły około 64 tys. osób niemieckiego pochodzenia, z czego około 34 tys. trafiły do Kraju Warty. Przesiedlenia z Besarabii w 1940 roku objęły około 93,3 tys. Niemców, z czego około 40 tys. trafiło do Kraju Warty. Przesiedlenia z Jugosławii w latach 1941–1942 objęły około 36 tys. osób. Przesiedlenia z okupowanych części ZSRR w latach 1943–1944 objęły około 250 tys.