400px|thumb|Matthieu van Plattenberg, poł. XVII w. Prawo nadbrzeżne – zespół przepisów prawnych, zwyczajowych lub pisanych, regulujących sytuację rozbitego statku, samych rozbitków oraz towarów z takiego statku. Tak pojęte prawo nadbrzeżne (w znaczeniu szerokim) mogło i może nadal jeszcze istnieć w każdym niemal graniczącym z morzem kraju. W znaczeniu ścisłym prawo nadbrzeżne (ius naufragii) to prawo osoby spoza grona dotychczasowych właścicieli do rozbitków i ich mienia. Na tle użycia kaszubskiego słowa strąd określającego "wybrzeże", "brzeg", prawo nadbrzeżne bywa nazywane również prawem strądowymStanisław Matysik, Prawo nadbrzeżne (ius naufragii). Studium z historii prawa morskiego, Toruń 1950..
Istota prawa nadbrzeżnego
Przedmiotem zainteresowania prawa nadbrzeżnego nie są zbierane na wybrzeżu rzeczy, które nie były jeszcze niczyją własnością, np. ryby, muszle, kamienie (res nullius). Takie rzeczy mogą zostać zawłaszczone przez objęcie ich w posiadanie samoistne zgodnie z art. 181 polskiego kodeksu cywilnegoC. Łuczywek, D. Pyć, Komentarz do art. 282, [w:] Kodeks morski. Komentarz, red. C. Łuczywek, D. Pyć, I.