Nowymi członkami, jak wynika z dedykacji dla króla Zygmunta I Starego, byli Mikołaj Taszycki sędzia krakowski (Małopolska), Wojciech Policki pisarz ziemski poznański, Mikołaj Koczanowski miecznik inowrocławski i Benedykt Izdbieński kanonik gnieźnieński (Wielkopolska)Ibidem, s. 119-129..
Projekt był zbiorem całego dotychczasowego prawa stanowionego, które zostało ujednolicone i poprawione przez korektorów. Zawierał regulacje dotyczące ustroju państwa i prawa poszczególnych stanów. Wyraźny jest w nim podział na prawa polityczne (publiczne) i sądowe. Składał się z 929 artykułów podzielonych na pięć ksiąg ksiąg: źródła prawa przepisy prawa procesowego przepisy prawa rodzinnego i spadkowego przepisy prawa o zobowiązaniach i prawo karne zbiór formuł dla czynności karnych i procesowych. Korektura praw była udaną próbą ujednolicenia prawa w Królestwie Polskim, świadczącą o wysokim poziomie polskiej myśli prawniczej tego okresu. Traktowała obronę konieczną kazuistycznie, zaliczając ją do przedmiotowej strony przestępstwa oraz wyraźnie odróżniając od okoliczności wyłączających winę. Przewidywała wspólną, wzajemnie zależną i równą odpowiedzialność oraz taką samą karę dla sprawcy głównego, podżegacza i pomocnikaW. Uruszczak, Korektura praw z 1532 roku. Studium historycznoprawne, t. II, Warszawa-Kraków 1991, s. 136-189..