Dionizjusz Dobry (gr.: Διονύσιος, Dionýsios) (ur. ok. 360, zm. 305 p.n.e.) – tyran Heraklei Pontyjskiej razem ze starszym bratem Tymoteuszem w latach 345–337 p.n.e., potem samodzielnie od 337 p.n.e. do swej śmierci. Młodszy syn Klearchosa I, tyrana Heraklei Pontyjskiej.
Dionizjusz razem ze starszym bratem Tymoteuszem byli wychowywani przez stryja Satyrosa. Gdy Klearchos I zmarł w r. 352 p.n.e., władzę tyrana objął jego brat Satyros, bowiem jego synowie byli zbyt młodzi. Stryj trzymał władzę dla bratanków przez piętnaście lat do czasu, kiedy postanowił przekazać władzę Tymoteuszowi w r. 346/345 p.n.e. Po tym zmarł na nieuleczalną chorobę. Tymoteusz zaraz po objęciu władzy dopuścił Dionizjusza do rządów. Ten wspólnie rządził z nim do jego śmierci w r. 338/337 p.n.e. Gdy zmarł Dionizjusz spalił jego zwłoki na okazałym stosie. Uroczystości pogrzebowe uświetnił zawodami hipicznymi, przedstawieniami teatralnymi, występami chórów i igrzyskami sportowymi.