Roland Barthes, Julien Gracq, Jean-Marie Gustave Le Clézio, Hélène Cixous, Herta Müller, Ernst Jünger, Thomas Bernhard, Günter Grass, Heinrich Böll i wielu innych zareagowali na ten kontakt przyjmując go na rozmowy. Z rozmów tych wyłoniło się jego główne dzieło „Comment travaillent les écrivains“ („Jak pracują pisarze“, Flammarion, Paryż 1978), zawierające rozmowy z dwudziestopięcioma autorami. Praca ta została przełożona na język japoński oraz ukazała się w Tokio w roku 1979 (Chuokoron-sha, Inc. Tokyo). Od początku lat siedemdziesiątych de Rambures pracował również jako attaché kulturalny Francji w Bonn, natomiast od roku 1975 w dziale kultury Ministerstwa do spraw zagranicznych Francji. Od 1987 do 1995 r. był dyrektorem Institut français, na początku w Saarbrücken a następnie we Frankfurcie nad Menem. Sławę zdobył również jako tłumacz, Paul Nizon zawdzięcza mu szczególnie dostęp do francuskich czytelników.
Wyróżnienia Chevalier des Arts et des Lettres Order Zasługi Republiki Federalnej Niemiec I klasy
Opracowania Comment travaillent les écrivains (Jak pracują pisarze, Flammarion, Paryż 1978)
Bibliografia Nicole Zand: Jean-Louis de Rambures, w „LE MONDE”, 31 maja 2006 (lemonde.fr Le Monde – Archivum)