mały|Uczestnicy procesji Bożego Ciała w Łowiczu w tradycyjnych strojach księżackich mały|Łowiczanka, początek XX w. Strój łowicki, zwany również strojem księżackim – tradycyjny ubiór Księżaków, polskiej grupy etnograficznej zamieszkującej księstwo łowickie w południowo-zachodniej części historycznego Mazowsza. Ubiór księżacki jest jednym z najbardziej efektownych i rozpoznawalnych polskich strojów ludowych; jest również określany jako jeden z ostatnich strojów żywych, tzn. nadal wytwarzanych przez lokalnych twórców ludowych i noszonych przez mieszkańców regionu w trakcie różnych uroczystości.
Strój męski W czasach Oskara Kolberga (lata 80. XIX w.) strój wyglądał nieco odmiennie niż współczesny. Męska sukmana, długa do kostek z białego sukna z wyłożonym kołnierzem, obszytym błękitną lub białą tasiemką i zapinanym na pętlicę, przepasana kolorowym wełnianym pasem. Bogatszy chłop nosił sukmanę z granatowego sukna z granatowym obszyciem, z brzegu rękawów czasami czerwony płatek lub spod spodu rękawa wystający kawałek czerwonej podszewki. Spodnie fałdziste białe, żółte lub różowe z cienkiego płótna, kapelusz wysoki, stożkowy, zgnieciony od przodu. Bogatsi chłopi nosili spodnie pomarańczowe (XIX/XX w.) z grubszego materiału w podłużne kolorowe prążki. Wcześniej, na początku XIX wieku tło spodni było ciemniejszej barwy, czerwonej.