Został uwolniony w 1914 po ucieczce Rosjan z Łodzi.

W okresie I wojny światowej działał w Okręgowym Komitecie Robotniczym PPS-Lewicy, Zarządzie Związku Zawodowego Robotników i Robotnic Przemysłu Włóknistego, zarządu Kooperatywy "Związkowiec". W 1918 wraz z Antonim Szczerkowskim, współtworzył niepodległościową Opozycję Robotniczą PPS-Lewicy, która w grudniu 1918 włączyła się do PPS.

13 listopada 1918 został wybrany do tymczasowego prezydium Rady Robotniczej Łodzi, zaś od 1 grudnia został członkiem Łódzkiej Rady Robotniczej. Od kwietnia 1919 przewodniczył Komitetowi Dzielnicowemu "Górna". W latach 1920–1921 podpisywał jako red. odpowiedzialny lokalny organ partyjny "Dziennik Robotniczy".

W pierwszych wyborach samorządowych w lutym 1919 uzyskał mandat do Rady Miejskiej z listy PPS. Po śmierci Aleksandra Napiórkowskiego, objął po nim od 18 sierpnia 1920 mandat poselski w Sejmie Ustawodawczym. Zasiadał w komisjach: aprowizacyjnej, odbudowy kraju i likwidacyjnej. Działał w Zarządzie Głównym Związku Zawodowego Robotników i Robotnic Przemysłu Włókienniczego.