Koncept Brabham BT49 został zaprojektowany w trakcie sezonu 1979 przez Gordona Murraya. W tym czasie zespół Brabham współpracował z włoskim koncernem Alfa Romeo, który dostarczał silniki. Niki Lauda w Brabhamie napędzanym silnikiem Alfa Romeo wygrał w sezonie 1978 dwa wyścigi. Latem 1979 roku Alfa Romeo wystawiła w wyścigach Formuły 1 dwa modele – 177 i 179, co spowodowało, że właściciel Brabhama, Bernie Ecclestone, uznał współpracę z tą firmą za zakończoną. Ecclestone nie chciał bowiem, by przez wzgląd na wystawienie swojego fabrycznego zespołu Alfa Romeo zaczęła traktować Brabhama jako "zespół numer dwa".
Silniki Alfa Romeo osiągały dużą moc, ale sprawiały problemy, ponadto na początku sezonu 1979 przestały być rozwijane. Były one również szerokie, co uniemożliwiało uzyskanie efektu przypowierzchniowego. Z tego powodu Brabham zamienił silniki Alfa Romeo na znane, solidne i powszechnie używane jednostki Ford Cosworth DFV, których ostatnio używał w sezonie 1975. Model BT49 został zbudowany w sześć tygodni, na Grand Prix Kanady przygotowano trzy samochody: dwa z nich były przerobionymi modelami BT48, jeden został zbudowany od podstaw.