Typ II thumb|Model poliwarstwy BET Jest bardzo rozpowszechniony w adsorpcji fizycznej. Wiąże się z powstaniem wielomolekularnej warstwy. Został opracowany zgodnie z założeniem teorii Brunauera, Emmetta i Tellera (w skrócie BET – izoterma BET). Zgodnie z tą teorią, cząstka adsorbatu trafiając na zajęte miejsce nie opuszcza go od razu. Powstaje krótkotrwały kompleks adsorpcyjny. Wzrost ciśnienia powoduje zmniejszanie liczby miejsc aktywnych zajętych przez jedną cząsteczkę adsorbatu, ponieważ tworzą się podwójne, potrójne kompleksy adsorpcyjne.
Typ III Jest stosunkowo rzadki. Izoterma odpowiada przypadkom, gdy oddziaływanie cząstek adsorbatu z adsorbentem jest dużo mniejsze niż międzycząsteczkowe oddziaływanie cząsteczek adsorbatu np. wywołane pojawieniem się wiązań wodorowych.
Typ IV i Typ V Izotermy typów IV i V odpowiadają krzywym typu II i III. Różnią się od nich tym, że na pewnym odcinku biegną równolegle do osi ciśnień. Przyczyną tego jest powstawanie w porach adsorbentu tylko ograniczonej liczby warstw adsorpcyjnych ze względu na szerokość porów.