Za jego kadencji Niemcy w 1890 roku nie przedłużyły traktatu reasekuracyjnego z Rosją (będącego kontynuacją Sojuszu Trzech Cesarzy z 1873 roku), pomimo chęci jego kontynuacji przez RosjęKlaus Rüdiger Metze, Leo von Caprivi (1831–1899), [w:] Die deutschen Kanzler. Von Bismarck bis Merkel. Aufbau-Taschenbuch-Verlag, Berlin 2006, , s. 39–54.. Powodem był wcześniej zawarty przez Ottona von Bismarcka w 1879 roku traktat Niemiec z Austro-Węgrami (Dwuprzymierze), który powodował, że Niemcy musieli opowiedzieć się po stronie Rosji lub Austrii w konflikcie o wpływy na BałkanachTheo Aronson Zwaśnieni monarchowie Tryumf i tragedia europejskich monarchii w latach 1910–1918, wyd. polskie 1998, s. 30–31.. Doprowadziło to do zbliżenia Rosji z Francją, a w konsekwencji do sojuszu francusko-rosyjskiego zawartego w 1893 roku. Niemcy związały się ściślej z Austro-Węgrami i w konsekwencji powstały konkurencyjne bloki w Europie.
Powodem ustąpienia Leo von Caprivi 26 października 1894 był zbyt łagodny projekt ustawy przeciwko wywrotowcom, w rzeczywistości upadek jego był skutkiem długiej i wytrwałej kampanii, jaką prowadzili przeciw niemu junkrzy i stronnictwo agrarne pod protektoratem księcia Bismarcka.
Po rezygnacji wycofał się z życia publicznego, ale pozostał szefem 78. Pułku Piechoty.