Z powodu kontrofensywy Armii Czerwonej przeprowadzonej pod Moskwą, została skierowana na pierwszą linię frontu. Po wycofaniu z frontu w 1942, wróciła do roli jednostki okupacyjnej. Sztab dywizji umieszczono w Homlu. Między marcem a czerwcem 1942 roku w walkach z partyzantami straciła 278 ludzi, co było poważnym ciosem dla wyczerpanej jednostki. W tym czasie wzięła m.in. do niewoli 122 partyzantów, którzy następnie zostali zabici. W czasie ofensywy o kryptonimie Bagration, prowadzonej przez Armię Czerwoną od 22 czerwca 1944, została rozbita 28 czerwca pod Mińskiem, a jej resztki przekazano do innych jednostek.
Dowódcy dywizji gen. por. Johann Pflugbeil (15 marca 1941 – 5 lipca 1942) gen. por. Hubert Lendle (5 lipca 1942 – 1 sierpnia 1943, 5 września 1943 – marzec 1944) gen. mjr Karl Böttger (1 sierpnia – 5 września 1943) gen. por. Bogislav Graf von Schwerin (marzec – lipiec 1944)
Struktura organizacyjna 350 wzmocniony pułk piechoty I batalion 8 pułku policyjnego 1 bateria 221 pułku artylerii 701 batalion ochrony 824